vrijdag 23 februari 2018 Home Zoek Contact Veel gestelde vragen Sitemap Print deze pagina  
 
 
 
Actueel
Algemeen en dossiers
Nederland
Verenigde Naties
Overig internationaal
Andere landen
Varia & service
Deze site
Onze andere sites
 
 Dagboek NGO-vrouwen
 
 Naar de vorige pagina
 
 
 >  NEDERLAND  >  RAPPORTAGES AAN...  >  VIERDE RAPPORTA...
 >  DAGBOEK NGO-VROUWEN  
Dagboek Margreet de Boer en Marjan Wijers, die namens de Nederlandse NGO's de CEDAW-vergadering bijwonen (en tevoren de NGO-schaduwrapportage toelichten)

  • Eind januari 2007 wonen Margreet de Boer en Marjan Wijers in New York de CEDAW-vergadering bij, waarin de vierde Nederlandse rapportage over de uitvoering van het VN-Vrouwenverdrag wordt besproken. Op deze pagina houden zij een dagboek bij.  
  • Voor de achtergrond van de CEDAW-vergadering: zie de Informatiepagina over de vierde Nederlandse uitvoeringsrapportage.




Den Haag,  vrijdag 2 februari : afsluiting en vooruitblik 

Na terugkomst in Nederland werden we ogenblikkelijk opgeslokt door alle werk- en sociale verplichtingen (en niet te vergeten genoegens) plus jetlag. Daardoor is het verslag van onze laatste dagen er wat bij in geschoten. Bij deze alsnog even heel kort. We waren gebleven bij de bespreking van de Nederlandse rapportage door het Comité op woensdag 24 januari.

 24 januari : diner met de Nederlandse regeringsdelegatie
Voor woensdagavond waren we uitgenodigd voor het diner met de Nederlandse regeringsdelegatie.
Ook aanwezig: Cees Flinterman, en de Arubaanse delegatie (twee vrouw sterk). Het informele babbeltje met de Geus zelf zat er niet in; hij was al weer terug op weg naar Nederland.
Wel hebben we nagepraat met de delegatie, onder wie ook Ferdi Licher, directeur van DCE.

commentaren en aanbevelingen van het Comité? Ja, ook 'een mening' ..
We zullen niet in detail treden over wat er aan tafel allemaal is gezegd, maar we willen wel graag onze conclusie delen: de aanwezige Nederlandse ambtenaren hebben werkelijk geen enkel besef van het mensenrechtelijk karakter van het Vrouwenverdrag. De commentaren en aanbevelingen van het Comité worden gezien als ook een ‘mening’. Nou ja, wel een deskundige mening natuurlijk, die ook serieus in beraad zal worden genomen. Maar desalniettemin een 'mening', waar je zonder bezwaar van af kan wijken. Dat het bij het Vrouwenverdrag om mensenrechten gaat, enn dus van een hogere orde dan de nationale politiek, wordt niet gezien.
Dit verklaart waarschijnlijk ook waarom de Geus in een interview zei dat hij uitermate tevreden was over de bespreking met het CEDAW-Comité. Waarschijnlijk is de fundamentele kritiek over de status van het Vrouwenverdrag in Nederland niet echt ‘geland’, nóch bij de minister, nóch bij de betrokken ambtenaren.
Nogal verontrustend eerlijk gezegd.

Arubaanse delegatie: we missen een actieve NGO bij vrouwenrechten
We hebben ons wel uitermate goed vermaakt bij het diner. Ook praatten we nog even kort met de Arubaanse delegatie. Zij signaleerden het als een probleem dat er op Aruba geen organisatie is die actief is op het gebied van vrouwenrechten. Dat probleem konden wij natuurlijk ook niet voor ze oplossen. Maar we hebben wel toegezegd bereid te zijn waar nodig en mogelijk te bekijken of er vanuit Nederland ondersteuning geboden kan worden voor het opbouwen van expertise bij NGOs op Aruba.

25 januari: rapport van Suriname: 'we hebben het van jullie geleerd!'
Donderdag hebben we gedeelten van de behandeling van het Surinaamse rapport bijgewoond.
Het Comité was zeer kritisch. Er was weinig concrete informatie. Het rapport bestond voornamelijk uit een weergave van plannen en projecten die uitgevoerd werden door NGOs. Resultaten werden niet genoemd.
Zoals Mariska Muskiet, de NGO-vertegenwoordiger van Suriname het zei: “We hebben het van jullie geleerd!”. Onze gezamenlijke conclusie was vervolgens wel, dat de leerling de meester inmiddels heeft overtroffen!

Aardig was dat de voorzitster van de ‘kamer’ die Nederland behandelde Dubravka Simonovic (het Comité behandelt sinds kort de landenrapporten in twee ‘kamers’ waardoor de achterstand sneller kan worden ingelopen) nog even naar ons toe kwam en vroeg of we tevreden waren. Dat waren we. Het Comité heeft vrijwel alle ‘concerns’ van de Nederlandse NGO’s opgepakt en er kritische vragen over gesteld.

26 januari: nog snel even NY in
Vrijdag hadden we eindelijk tijd om nog iets van New York te zien, en de noodzakelijke kadootjes voor het thuisfront te scoren. Ondanks de kou lekker door het park gelopen, naar het Guggenheim museum geweest (bijzonder gebouwd museum,  mooie tentoonstelling over Spaanse Meesters) en, omdat een bezoek aan New York niet compleet is zónder, twee haltes met de metro gegaan.
's Avonds het vliegtuig in, en na een heel korte nacht (na zeven uur vliegen is het dertien uur later) en heel weinig slaap zaterdagochtend weer thuis.

afsluitend: en nu de resultaten, en daarmee in Nederland aan het werk !
We hebben het naar onze zin gehad in New York, en erg hard gewerkt. Hopelijk niet voor niets. De Concluding Comments van het CEDAW Comité die omstreeks 5 februari verschijnen zullen het uitwijzen.
En dán begint het werk pas echt! Politiek, en ook ambtenaren ervan overtuigen dat deze Concluding Comments niet zomaar een mening zijn, maar een gezaghebbende interpretatie van mensenrechtelijke normen waar Nederland aan moet voldoen. Gelukkig hoeven we die lobby niet met alleen ons tweeën te doen. Iedereen hier kan de Concluding Comments bestuderen en waar mogelijk gebruiken in lobby en advocacy (na zo’n week New York komen de Engelse woorden soms makkelijker naar boven dan de Nederlandse).

Op 23 maart organiseert het HOM een bijeenkomst om te bespreken wat er na en met de Concluding Comments gedaan kan worden. We hopen u daar te zien.

Margreet de Boer
Marjan Wijers




woensdag 24 januari  
Deel 1: de constructive dialogue met Nederland

De status van het Vrouwenverdrag in Nederland
Woensdag was de grote dag: de constructive dialogue van het CEDAW Comité met de Nederlandse regeringsdelegatie, die (althans in de ochtend) werd geleid door minister de Geus zelf.

Geheel in lijn met de Nederlandse houding waar het gaat om mensenrechten (vooral met het vingertje wijzen naar andere landen) begon de Geus zijn toespraak tot het Comité met de oproep aan de landen die voorbehouden bij het verdrag hebben gemaakt, deze in te trekken.
Dat de status van het Vrouwenverdrag in Nederland zelf ook niet de schoonheidsprijs verdient, werd later in de discussie met het CEDAW Comité pijnlijk duidelijk. Na enig doorvragen door CEDAW erkende de regering met zoveel woorden dat de regering van oordeel is dat de CEDAW bepalingen geen directe werking hebben in de Nederlandse rechtsorde. Wel werd toegegeven dat de rechter hierover het laatste woord heeft. Maar de vraag waarom het oordeel van de rechter hierover in de SGP zaak dan niet door de regering wordt geaccepteerd, werd niet bevredigend beantwoord.
Maar we lopen vooruit op het vraag- en antwoordspel...

WIJ hebben de agenda gezet!
De eerste vragen vanuit het Comité aan de Nederlandse regering werden gesteld door mevrouw Patten.
We werden meteen helemaal blij: uit de vragen bleek niet alleen dat ze ons schaduwrapport goed had gelezen, maar ook dat ze de belangrijkste punten er uit heel goed had opgepikt. Haar vragen/opmerkingen:-        

  • Waarom is er geen informatie over de Antillen?
  • Waarom is er niet gerapporteerd over de artikelen 2-4 van CEDAW?
  • Gebrek aan cijfers, die onderscheid maken naar sekse en etnische achtergrond
  • Waarom is het beleid van de aanpak van sekse-gerelateerd geweld sekse-neutraal; hoe ziet de regering dit in het licht van Algemene Aanbeveling 19?
  • Waarom is er geen gratis rechtsbijstand voor slachtoffers?
  • Hoe zit het met de bescherming van ongedocumenteerde vrouwen tegen seksegerelateerd geweld (waaronder de toegang tot opvangvoorzieningen)?
  • Heeft CEDAW directe werking in Nederland?
  • Wat is de ratio achter het hoger beroep van de staat tegen de uitspraak in de SGP-zaak?

Daarmee gaf Patten in vijf minuten een goede dwarsdoorsnede van de belangrijkste kritiek op het Nederlandse regeringsbeleid/ de regeringsrapportage. Andere CEDAW-leden volgden.

Vragen en antwoorden
Nadat de vragen  kreeg de Nederlandse regeringsdelegatie de gelegenheid om te antwoorden.
De antwoorden waren soms redelijk to the point en duidelijk; soms wijdlopig en vager. Vaak beperkte het antwoord zich tot een (op zich meestal heldere) uitleg van het beleid of de wetgeving; zonder aan te geven wat de effecten hiervan op vrouwen zijn. Uitleg welke maatregelen er zijn of worden genomen om de daadwerkelijke positie van vrouwen te verbeteren.
In veel gevallen bevestigde het antwoord onze analyse in het schaduwrapport. Met dat verschil dat de regering vaak juist geen probleem zag in datgene wat werd geconstateerd.
Het voert te ver om alle vragen en antwoorden hier weer te geven. Voor een impressie verwijzen we graag naar het verslag dat op de CEDAW-website verschijnt. Wij beperken ons hier tot het noemen van de vragen die door de regering niet zijn beantwoord. En de opmerkelijke antwoorden!

Niet beantwoorde vragen
Vragen die door de regeringsdelegatie onbeantwoord zijn gebleven (of dit bewust gebeurde of dat ze zijn vergeten laten we in het midden), of waarvan we het antwoord niet als zodanig hebben herkend:

  • Waarom is er niet gerapporteerd over de implementatie van de artikelen 2-4?
  • Zijn er plannen om de visitatiecommissie Emancipatie om te vormen tot een permanent toezichtmechanisme?
  • Wat is de situatie met betrekking tot de stereotypering van vrouwen van etnische minderheden; welke maatregelen worden er op dit gebied genomen?
  • Hoe zit het met de coördinerende rol van het ministerie van SZW ten aanzien van gendermainstreaming; is SZW verantwoordelijk voor de implementatie van CEDAW en de aanbevelingen va het CEDAW-Comite?
  • Wie heeft de controle/het overzicht ten aanzien van de verantwoordelijkheid van individuele ministers voor het formuleren van doelstellingen op het gebied van emancipatie en gelijke behandeling (anders kunnen ze hun doelen gewoon heel erg laag stellen); is er monitoring op dit punt?
  • Kunt u cijfers geven over het aantal vrouwen dat door hun man wordt vermoord; en specifieke cijfers over de verschillende vormen van geweld tegen vrouwen?
  • Waarom kunnen migranten geen werkvergunning krijgen om legaal in de prostitutie te werken?
  • Zijn er sinds de opheffing van het bordeelverbod geen parallelle markten ontstaan: een legale en beschermde en een illegale waar vooral migrantenvrouwen werken?
  • Vormt het verplichte inburgeringsexamen om een onafhankelijke verblijfsvergunning te krijgen geen extra barrière voor de emancipatie en integratie van migrantenvrouwen? Het ACVZ advies om een emancipatie effect rapportage voor de nieuwe inburgeringswet te maken is niet gevolgd. Gaat de regering dat alsnog doen?
  • Wat waren de resultaten van de pilot-projecten voor gratis rechtsbijstand in een vroeg stadium voor slachtoffers van seksueel geweld; welke follow-up wordt er aan deze projecten gegeven?
  • Is de praktijk van mediation in familiezaken geëvalueerd? Wordt de zwakkere partij voldoende beschermd?
  • Is of wordt het burgerlijk wetboek herzien om de regeling met betrekking tot de naamgeving van kinderen in overeenstemming te brengen met CEDAW?

Opmerkelijke antwoorden
Afgezien van de antwoorden op de vragen over de directe werking van het verdrag en de SGP-zaak, die hiervoor al zijn genoemd, was er nog een aantal opvallende antwoorden. Opvallend door hun eerlijkheid, en/of door hun ontwijkendheid, of doordat ze een gebrek aan inzicht laten zien in waar het werkelijk om gaat.

  • De Nederlandse regering heeft geen verklaring voor het ontbreken van iedere informatie van/over de Antillen
  • Nee, vrouwen zonder verblijfspapieren hebben geen toegang tot opvangvoorzieningen (alleen medisch noodzakelijke hulp). In zeer ernstige gevallen is er een uitzondering voor slachtoffers van eergerelateerd geweld.
  • Nee, slachtoffers van vrouwenhandel die geen aangifte doen hebben geen recht op een tijdelijke verblijfsvergunning. Aangifte is belangrijk voor de overheid, slachtoffers die niet willen of kunnen getuigen moeten terug.
  • Nee, Nederland erkent seksueel geweld niet als grond voor asiel.
  • De Geus: prostitutie is geen normaal beroep, maar wel een legaal beroep
  • De Algemene Aanbevelingen van het CEDAW Comité zijn in het Nederlands vertaald, en te vinden op de website van de overheid (We hebben ter plekke geprobeerd ze op te zoeken, maar meer dan een link naar de Engelse tekst leverde dit niet op)
  • De statistieken en cijfers, uitgesplitst naar sekse en etniciteit zijn beschikbaar (maar we geven ze niet?)
  • Iedere minister is verantwoordelijk voor zijn eigen emancipatiedoelen, dus gendermainstreaming is verankerd.
  • Wat we doen in de bestrijding van stereotypen heeft betrekking op verschillende sectoren, dus is er sprake van een samenhangend beleid.
  • Er wordt een gender-neutraal beleid gevoerd ten aanzien van huiselijk geweld, omdat wetgeving neutraal is, ook anderen dan vrouwen slachtoffer kunnen worden en we die niet willen uitsluiten.
  • NGOs hebben een belangrijke rol. De financiering van NGOs is veranderd: er worden alleen nog programma’s en projecten gefinancierd; NGOs krijgen geen instellingssubsidie meer.
  • Bedrijven en politieke partijen kunnen er voor kiezen om met quota te werken om een hogere participatie van vrouwen te bewerkstelligen. De regering vindt dit een goed idee, en stimuleert dit ook.
  • (in antwoord op de vraag waarom er zo weinig vrouwelijke burgemeesters zijn, nu deze worden benoemd, en de overheid dus zelf kan bepalen of er een vrouw wordt benoemd): de voortgang verloopt langzaam, omdat de wisseling van posities stap voor stap gaat (???), het is een proces.
  • Au pairs hebben geen werkvergunning nodig omdat ze hier zijn om de Nederlandse cultuur te leren en werk niet is toegestaan, alleen lichte activiteiten. Voor huishoudelijk werk wordt geen tewerkstellingsvergunning afgegeven want er is genoeg Nederlands prioriteitsgenietend aanbod (geen woord over de werkelijke positie van au pairs en dat ze wel een 30-urige niet-werkweek mogen maken).
  • Met betrekking tot de WAZ wacht de regering de uitkomst van de gerechtelijke procedures af. Eventuele politieke voorstellen zijn een zaak voor het volgende kabinet.
  • De beste oplossing voor alleenstaande moeders is werk. Dat kan ook zijn zelfstandig ondernemerschap.
  • Micro-financiering ontwikkelt zich heel snel in Nederland, en wordt ook gestimuleerd door de overheid.
  • De cijfers van de IND geven aan dat de nieuwe wetgeving t.a.v. gezinsvorming en –hereniging geen negatieve effecten voor vrouwen heeft. Er zal een evaluatie van deze wetgeving plaatsvinden; wanneer is nog niet bekend. (Opmerking hierbij: CEDAW lid mevrouw Da Silva verwees in haar vraag uitdrukkelijk naar de getuigenissen van een aantal Nederlandse vrouwen, zoals aangeleverd door Stichting Buitenlandse partner, en in onze achtergrond-informatie opgenomen)
  • (In antwoord op de vraag waarom bij het huisverbod voor plegers van huiselijk geweld de plegers wel gratis rechtsbijstand krijgen en de slachtoffers niet): omdat het huisverbod een preventieve maatregel is, is er nog geen sprake van een slachtoffer. Maar voor slachtoffers is er natuurlijk rechtsbijstand.

Afsluitende opmerkingen door Nederland
Namens de regeringsdelegatie sprak Ferdi Licher nog een aantal afsluitende woorden Daarbij gaf hij aan dat Nederland geen perfecte samenleving is, en dat de regering uitziet naar de aanbevelingen van het Comité. We kunnen leren van anderen.

We zullen zien………!




New York, dinsdag 23 januari

Interview PM magazine
Marjan is door het PM magazine (tijdschrift voor ambtenaren) telefonisch geïnterviewd over de presentatie die we maandag hebben gegeven. Donderdag wordt het interview vervolgd over de discussie met de regering.

Gesprek Permanente Vertegenwoordiger Frank Majoor
Aan het eind van de ochtend hadden we een afspraak met Frank Majoor, de permanente vertegenwoordiger van Nederland bij de VN.
Aan de hand van onderwerpen als stereotypering van migrantenvrouwen en de genderneutraliteit van de aanpak van seksegerelateerd geweld hebben we de aard van onze kritiek op het Nederlandse beleid proberen duidelijk te maken. Dat viel niet mee. De heer Majoor is duidelijk een betere verteller dan luisteraar, en wou graag zijn eigen gedachten ventileren. Bovendien kon hij maar moeilijk geloven dat de aanpak van huiselijk geweld echt gender-neutraal is.
Over de onderwerpen waarop hij ons kon informeren verliep het gesprek duidelijk soepeler: aandacht voor gender in het buitenlandse, en met name ontwikkelingssamenwerkings- beleid van Nederland en binnen de VN. We hopen dat hij onze punten (waaronder het verdwijnen van de exlpiciete aandacht voor gender binnen de sectorale aanpak) meeneemt, ook in projecten die Nederland samen met andere donoren ondersteunt.

Oostenrijk en lobby
Het nut van het gewoonweg aanwezig zijn in het Vienna Café heeft zich bewezen. Mevrouw Gaspard, vice-voorzitter CEDAW en rapporteur voor Nederland,  kwam naar ons toe met de vraag of de informatie die we hadden gegeven over de Visitatie Commissie Emancipatie officiële informatie was. Dat konden we bevestigen.
Ze gaf daarbij te kennen dat zij dacht dat het heel goed zou zijn wanneer een mechanisme als de VCE structureel zou worden, zodat het proces van gendermainstreaming constant gemonitord wordt. Ons idee!

’s Middags hebben we de sessie met Oostenrijk bijgewoond. Het Comité stelde veel vragen die ook aan Nederland gesteld zouden kunnen worden. Over gendermainstreaming; parttime en fulltime werk en de moederschaps-ideologie. Over de positie van vrouwelijke asielzoekers. Over gratis rechtshulp.
Het was voor ons erg handig om te zien wie welke vragen stelde. We konden daardoor na afloop van de sessie gericht op een aantal CEDAW-leden afstappen. Zo benaderden we mevrouw Da Silva over vrouwelijke asielzoekers, en mevrouw Tan op het punt van free legal aid.
Dit leverde vervolgens wel weer werk op: Mevrouw Tan wou graag de informatie en knelpunten op papier. Dat betekende opnieuw pasta koken en een factsheet maken : zie factsheet legal aid. Mw. Da Silva beloofde om die avond het deel in ons schaduwrapport over vrouwelijke asielzoekers nog een keer goed door te lezen. Dat ze dat inderdaad had gedaan, bewees ze de volgende dag.




Woensdag 24 januari 18.45 NYtime

Zo, dat zit er op. De ‘constructive dialogue’ van het CEDAW Comité met de Nederlandse regeringsdelegatie heeft vandaag plaatsgevonden. Wij zijn erg tevreden, in die zin dat de vragen die door het CEDAW Comité gesteld zijn voor het overgrote deel duidelijk waren gebaseerd op onze schaduwrapportage, en op de aanvullende informatie die we nog aan de CEDAW-leden hebben aangeleverd. Over de precieze vragen, en de antwoorden van Nederland, morgen meer (net als over de belevenissen van dinsdag; we lopen duidelijk achter). Nu snel douchen, jurkje aan, en op naar het diner met minister de Geus, de rest van de regeringsdelegatie en Cees Flinterman, het Nederlandse CEDAW lid.

Voor wie niet kan wachten op ons verslag: het CEDAW brengt iedere avond een persbericht uit waarin ook wordt aangegeven wat er is besproken [*]. Dat is er vast eerder dan ons verslag (wat we verwachten morgen tegen de avond Nederlandse tijd te kunnen aanleveren).

M&M

[*] Aantekening redactie vrouwenverdrag.nl: dat persbericht was nog niet online op donderdag 25 januari 2007, 11:00 uur {Nederlandse tijd), maar op deze pagina kunt u nagaan of het inmiddels is verschenen.







New York, maandag 22 januari, 11.00 uur : de dag van onze presentatie!

Het is hard werken hier. We zitten nu bij de sessie met Oostenrijk : om te ervaren hoe het gaat, en ook om zichtbaar en aanspreekbaar te zijn ingeval CEDAW-leden nog vragen aan ons hebben. Twee leden van de Nederlandse regeringsdelegatie zijn ook komen luisteren.

Gister hadden we het zo druk dat er van het dagboek niets meer is gekomen. De dag begon met het in de rij staan voor onze UN-passen. Een half uur voordat het passenbureau open ging waren we aanwezig: als eersten! [foto]. Dat leek eerst overdreven, maar bleek toch handig, want we hadden al om 9.15 uur onze pas. Tijd voor koffie.

onze presentatie: als eersten aan het woord
Om 11 uur begon de NGO - sessie. We waren als vierde land aan de beurt, na Azerbeidzjan, Oostenrijk en Colombia. De spreektijd werd per land toegekend, niet per persoon. Het was dus zaak om te zorgen dat wij als eersten het woord zouden krijgen, vóór de Coalition Against Trafficking in Women. Dat lukte.
Onze presentatie ging goed. We hadden zelfs de kans om nog toe te voegen dat we de economische issues niet hadden behandeld, maar daarover desgewenst nadere informatie konden geven, en dat we ons aansloten bij hetgeen de Oostenrijkse NGOs daarover in hun presentatie hadden gezegd: de problemen in Oostenrijk en Nederland in deze lijken zeer vergelijkbaar.
Na ons had de CATW nog twee minuten voor hun statement. Dat kwam er op neer dat door de legalisering van prostitutie in Nederland het aantal minderjarigen in de prostitutie en het aantal slachtoffers van vrouwenhandel enorm was toegenomen. Aan het Comité werd gevraagd de opheffing van het bordeelverbod te veroordelen als in strijd met het Vrouwenverdrag.

veel vragen van het CEDAW
Na alle NGO-presentaties kregen de CEDAW-leden de gelegenheid vragen aan de NGOs te stellen.
Wij kregen veel vragen, bijvoorbeeld:

  • wat bedoelden we precies met ons statement dat de Nederlandse regering haar CEDAW-verplichtingen niet serieus nam?
  • hoe zat het nu precies zat met de kwestie van gezinshereniging?
  • wat de recente ontwikkelingen waren met betrekking tot de SGP?

En dan was er een aantal vragen over prostitutie en trafficking.

  • Hoe zijn de cijfers over trafficking en minderjarigen? Waarom geldt de B9-regeling niet voor vrouwen die geen aangifte wilden doen? Dat is niet duidelijk omdat Nederland juist inzet op verstérking van de rechten van prostituees.
  • Wat is de opinie in de Nederlandse samenleving (en in het bijzonder van Nederlandse vrouwen) ten aanzien van prostitutie?

We hebben alle vragen zo goed mogelijk beantwoord, maar we hadden te weinig tijd om alle vragen over prostitutie en trafficking volledig te beantwoorden (de CATW vroeg en kreeg hier ook spreektijd over). [foto: Marjan beantwoordt vragen].
Naar aanleiding van de vragen, en ook omdat we ons konden voorstelen dat het voor de CEDAW leden verwarrend kon zijn om twee tegenstrijdige verhalen over prostitutie en mensenhandel in Nederland te horen te krijgen, besloten we een aanvullend fact sheet te maken over prostitutie en mensenhandel.

De vragen aan de andere landen gingen onder meer over reproductieve rechten; huiselijk geweld en andere vormen van geweld tegen vrouwen (in Suriname is verkrachting binnen het huwelijk nog steeds niet strafbaar; net als in Nederland tot 1991), moedersterfte, en sekseonderscheid bij pensioenen. Concreet luidde de laatste vraag: wordt het feit dat de pensioenleeftijd voor vrouwen lager is door vrouwen ervaren als een privilege of als discriminatie?

Na de sessie hebben we geluncht met Angelika Kartusch, een (Oostenrijkse) kennis die bij UNIFEM werkt, en die eerder op de ochtend bij de besloten sessie van het CEDAW Comité met de UN-bodies was geweest. Daar was ook het Nederlandse vluchtelingenbeleid over vrouwen en seksueel geweld aan de orde geweest, maar wij kregen hier geen vragen over.

's middags de-briefing met NGO-'s , en praten met Gaspard, rapporteur voor Nederland

’s Middags was er de-briefing met de NGOs van de verschillende landen. Hoe vond je dat het ging? Zijn er aanknopingspunten voor lobby? Moet er nog aanvullende informatie gegeven worden? Daarna tijd voor een groepsfoto.

 

Na de sessie hadden we nog een afspraak met Cees Flinterman en Francoise Gaspard, het Franse CEDAW-lid, en rapporteur voor Nederland. Aan haar hebben we kunnen vertellen wat wat ons betreft de belangrijkste ‘issues of concern’ zijn.

...  en dan nog eten en een fact sheet maken!

Om half zeven was het tijd om de kelders van het VN-gebouw te verlaten. Alle sessies vinden plaats in de kelder! En daar is ook het Vienna café waar we de rest van onze tijd doorbrengen:  koffie drinkend, rokend (Marjan) en computerend. Zo’n hele dag zonder daglicht maakt wel dat je je wat wereldvreemd gaat voelen. De wandeling terug naar het hotel (ongeveer een kwartier) is daarna erg welkom, ondanks de zware rugzakken met extra rapporten en laptops.
Gezien de hoeveelheid werk die we nog voor de boeg hadden (het factsheet prostitutie en trafficking moest gemaakt) hebben we zelf gekookt in het appartement. En inderdaad een factsheet gemaakt. Onder de verzuchting dat natuurlijk eigenlijk de regeringsdelegatie deze informatie aan zou moeten leveren! Maar eigenlijk het voelt wel zo zeker om dat we het zelf in de hand hebben ...




[ Pagina: 1 2  >>>]